Ég verð ekki sú fyrsta til þess að logga mig inn á bloggsíðu mína til að leggja orð í belg um þá ályktun um menningarmál sem var samþykkt á síðasta þing Sambandi Ungra Sjálfstæðismanna. (Sjá nánar hér á bls. 15 og 16).
Ég nenni nú ekkert að hafa nákvæmlega eftir orð þeirra, kannski vegna þess að mér finnst þessi ályktun svo yfirmáta heimskuleg. Einna helst sýnist mér að þau hafi aldrei nokkrun tímann tekið eftir í íslensku- og sögutímum í menntaskóla, hvað þá í grunnskóla. Eða kannski fíla þau einsleitni og lágkúru. Þau geta þá bara skreytt veggina hjá sér með plakötum af Nylon og uppáhaldsfótboltaliðinu, og hlustað á Skítamóral. Þau geta gleymt því að sjá nokkurn tímann íslenska kvikmynd aftur og lesefnið – ja, þau eru heppin að sæmilegur rithöfundur eins og Arnaldur Indriðason sé í tísku núna. Einu sinni voru það nú Rauða serían og Birgitta H. Halldórsdóttir það vinsælasta.
Kannski er það til of miklis ætlast af fólki sem les ekkert annað en verðbréfaportfólíurnar sínar og fylgist ekki með öðru en gengi og verðbréfavísitölum.
Ha, ég pirruð út í nýfrjálshyggju? Hvernig datt ykkur það í hug?
