Ef það væri eitthvað eitt sem ég ætti að segja um Akureyri, þá myndi ég segja að hér væri mikið af börnum. Las á forsíðu Moggans áðan (var úti í búð) að fæðingartíðnin á meginlandi Evrópu væri orðin ískyggilega lág. Þeir ættu að fá Akureyringa í málið.
Annars var verið að skíra litlu nágranna mína í gær og ber þau hin myndarlegustu nöfn enda hin myndarlegustu börn.
Og í frekari barnafréttum, þá átti hún Heba, vinkona mín, stelpu á afmælisdaginn sinn, núna bara á föstudaginn. Ekki er það barn akureyskt en Íslendingar eru nú frekar frjósamir yfir höfuð. Meira en tíunda hver kona í mínum aldurshópi (í kringum þrítugt) átti barn á síðasta ári.
Mér líður bara bærilega hérna annars nema hvað ég er farin að fá undarlega slæma drauma. Eins og bara núna í nótt þegar mig dreymdi að ég væri með allri Vallafjölskyldunni í rútuferð (og ég var að passa einhverja hunda en það kemur engum á óvart) en svo komst rútan ekki áfram vegna þess að það var komið eldgos í Ingólfsfjallinu og ég vaknaði við það þegar öskunni fór að rigna yfir rútuna. Og það hafa verið fleiri svona heimsendadraumar. Sem betur fer efast ég um að ég sé berdreymin.
