Bókatíðindi

Ég þyrfti að koma mér upp reglulegri áminningu um að uppfæra þetta blessaða blogg. Þó stundum mér finnist ég ekkert hafa að segja þannig séð. Ég hef bara verið á kafi í undirbúningi fyrir kennsluna og svona.

Reyndar brá ég mér til Reykjavíkur um síðustu helgi til að kíkja á litlu stelpuna hennar Hebu sem er svakalega sæt og fín. Ég tók meira að segja myndir en þarf að muna að hlaða þeim inn.

Annars þegar ég hef ekki verið á kafi að undirbúa sögukennsluna, þá hef ég verið að lesa stórskemmtilegar bækur í bókaflokki sem heitir Temeraire. Þeir sem hafa smá þekkingu í listasögu, þekkja mynd Turners, The Fighting Temeraire. Temeraire í bókunum er hinsvegar dreki en hann berst í Napóleonstyrjöldunum. Eiginlega eru bæknurnar sögulegar skáldsögur með drekum og það verður að segja eins og er, höfundurinn er það fær að það gengur fullkomlega upp.

Ég var eiginlega að gefast upp vegna þess að ég hafði eiginlega ekki lesið góða bók í langan tíma áður ég byrjaði að lesa Temeraire. Sumt var nú sjálfri mér að kenna eins og lesa Twilight fjórleikinn (sem verður nú víst gefin út í íslenskri þýðingu). En ég reyndi til dæmis að lesa Laxveiðar í Jemen sem hafði fengið góða dóma og hún var hundleiðinleg. Það er ekkert gaman að lesa hundleiðinlegar bækur.

Um leið og ég skrifaði þetta, fékk ég óstjórnlega löngun til að lesa Elísarbækurnar. Verð að muna eftir þeim næst þegar ég á leið um Amtsbókasafnið.

Auglýsingar

Bókafíkill flytur

Ég er alltaf farin að skilja betur og betur hvers vegna þau gömlu héldu sig á sömu þúfunni þrátt fyrir að mér þætti það alveg ægilega leiðinlegt þegar ég var ellefu ára eða svo. Það er nefnilega svo ótrúlega leiðinlegt að pakka.

Þegar ég fór til Englands, varð ég að skera svo við nögl þar sem ég tók með mér, að það var ekkert flóknara eða meira en að pakka fyrir utanlandsferð. (Allavega svona í minningunni).

Svo stend ég frammi fyrir því að koma öllu draslinu í bílinn minn sem er ekki beint gerður fyrir flutninga. Úff, úff. Og samt sér ekki högg á vatni með bækurnar mínar t.d. Mér dettur nefnilega ekki í hug að taka þær allar með mér, svona með tilliti til þess að kjallaraíbúðin sem ég mun búa í Akureyri, er ekki sérstaklega stór. Ég er heldur ekki viss um hvað ég ætti að gera við megnið af þeim, sérstaklega þar sem ég á margar bækur sem ég hef varla litið í. Stundum óska ég þess að BookCrossing væri stærra fyrirbæri á Íslandi eða kannski hef ég bara ekki komið á staðina þar sem það væri heppilegt að skilja bók eftir í þeim tilgangi að einhvern annar taki hana upp og lesi. Þetta er örugglega vegna þess hversu dýrar bækur eru á Íslandi, allavega þær sem koma út á íslensku.

Svo hef ég pínu áhyggjur af því að búa í náinni göngufjarlægð frá Eymundsson og svo líka fornbókabúð þarna á Akureyri.

Harry Potter og brjóstahaldarar

Ég gat ekki annað en brosað út í annað þegar ég las gagnrýnina hans Árna Matthíasarsonar í Mogganum á mánudaginn um nýju Harry Potter bókina. Hann virkilega heldur að enginn hafi syrgt Sirius Black þegar hann dó í fimmtu bókinni. OK, Árni var ekki með mér og vinum mínum að lesa hana en í þeim hópi var fólk sem hætti að lesa Harry Potter vegna þess að það meikaði ekki dauðar Siriusar.

En nóg um það.

Ég var sem sagt út í Skotlandi um helgina, aðallega til þess að fá Harry Potter og lesa bókina í góðra vina hópi en ég náði að versla pínu. Nærföt aðallega. Vegna þess að það er næstum bara þess virði að borga fyrir flug til Glasgow (og lest til Edinborgar) til þess að ná í útsöluna í Marks og Spencer. Til dæmis keypti ég mér voðalega sætan fölgrænan brjóstahaldara á 3 pund sem gera 366 krónur, sá svo í einhverju blaðinu á mánudaginn auglýsingu frá Misty með brjóstahaldara sem var mjög svipaður sem kostaði 5.990 krónur (sem er bara rán og okur). Ég meina vá. Ég auðvitað veit að ég náði mér þarna í brjóstahaldara á mjög niðursettu verði en fínir og flottir brjóstahaldara í Marks og Spencer, jafnvel fyrir þær sem eru mjög brjóstgóðar, kostar svona í mesta lagi 18 pund á fullu verði. 18 pund eru svona 2.200 krónur sem er líka langa vegu frá því að vera 5.990 krónur.

Af hverju eru góðir brjóstahaldarar svona dýrir á Íslandi?

Kannski er einhver myrkur herra á bak við það.

Og svona að lokum til upplýsingar, þá er Harry Potter and the Deathly Hallows jafnvel betri á öðrum og þriðja lestri. (Er að lesa hana í annað skipti fyrir mig og er komin á 23. kafla þar en á kafla 15 í að lesa fyrir Gíslínu).

Mikið var að beljan bar

Mér hefur borist umkvörtun þess efnis að ég uppfæri þetta blogg ekki nógu oft.

Ég held bara að ég hafi lent í erfiðleikum með efnistökin. Hafði ætlað þetta fyrir stað fyrir hugrenningar mínar og svo þegar allt kemur til alls, þá dettur mér ekkert í hug til að skrifa hérna.

Ég get ekki einu sinni bloggað um bækurnar sem ég er að lesa vegna þess að ég virðist varla komast í gegnum nokkurra. Vandamálið er kannski að ég er bara reynda að gera hitt og þetta í frítímanum. Alltaf að skrifa eitthvað og líður illa þegar ég er ekki að skrifa sem þýðir reyndar að ég sit mikið fyrir framan sjónvarpið og læt mér líða illa.

Ja, reynar verður maður að horfa á sjónvarpið til að uppfylla dramakvótann. America’s Next Top Model og svo Project Runway. Tíska og dramatík. Besta blandan.

En ef ykkur langar að leggja eitthvað gott til málanna, þá megið þið mæla með einhverjum góðum íslenskum bókum fyrir mig að lesa (og þið getið sleppt því að nefna Arnald Indriða – er að reyna að vinna mig í gegnum Mýrina en klunnaleg samtölin eru að fara pínu í taugarnar á mér).

Nammi … bækur

Ég á alveg óskaplega mikið af bókum. Ég hef ekki haft fyrir því að telja þær en tel nokkuð víst að þær séu fleiri en þúsund enda nægir mér ekki stóri bókaskápurinn minn heldur verð ég að nota efri hluta fataskápsins míns undir þær.

Það er langt í frá að ég hafi náð að lesa þetta allt saman nákvæmlega. Sú staðreynd kemur samt ekki í veg fyrir að mig langar alltaf í fleiri bækur. Þessi undarlega tilfinning sem ég finn fyrir þegar ég stíg inn í bókabúð er furðuleg. Ég fyllist óeirð og kíkt pínulítið í margar, margar bækur eins og manneskja sem gengur á milli matarkynningarborða og graðgar í sig allt sem þar er að finna. Stundum held ég að ég sé haldin bókafíkn. Ekki það að hvaða bók sem er getur satt þessa löngun mína. Mig langar t.d. afar sjaldan í innbundnar skáldsögur á íslensku. Kiljur, sérstaklega á ensku, finnst mér meira spennandi en þó ekki eins spennandi og stórar fræðslubækur fullar af myndum. Reyndar held ég að staðreyndafíknin og bókafíknin komi þar saman enda finnst mér flottar fræðibækur næstum jafn spennandi og Orlando Bloom ber að ofan.

Ég ætti kannski bara að fara að lesa.