Af tímamótum og öðrum breytingum

Nú er maður víst orðinn 29 ára. Einu sinni gengu margir brandarar út á það að konur væru 29 ára í mörg ár. Eftir að hafa verið 29 ára í einn dag, hef ég enn ekki uppgötvað hvað sé spes að vera 29 ára.

Enníveis, það eru ein tímamót. Hin eru náttúrulega yfirvofandi flutningar til Akureyrar sem munu eiga sér stað í ágúst. Það kom upp úr dúrnum þegar ég fékk að líta á tilvonandi íverustað minn næsta vetur að íslenska fyrirbærið með að ef maður þekkir mann sem þekkir mann, þá er maður búinn að dekka alla Íslenda, virðist ennþá vera við lýði. Þannig er farið með hjónakornin sem eru leigusalarnir mínir að hann er ættaður úr Ölfusinu og hún er Vopnfirðingur.

Svo er maður orðin byrði á heilbrigðiskerfinu. Ef maður æðir til læknis út af pínulitlum sjóntruflunum, þá endar maður á því að fara í alveg billjón rannsóknir – rannsóknarstofan í blóðmeinafræði hlýtur að hafa fengið svona ca. tvo lítra af blóði úr mér. Út úr þessu og þá sérstaklega frekar sársaukafullir mænustungu, kom sú niðurstaða að það er alltof mikill þrýstingur á heila- og mænuvökvanum í mér. Þetta er eitthvað sem hefur ekkert heiti á íslensku en er kallað Idiopathic intracranial hypertension. Orsakirnar eru nokkuð óljósar en ég er komin á lyf og mér hefur verið ráðlagt að létta mig þar sem fólk getur orðið blint í alvarlegustu tilfellunum af IIH. Svo er það að það er skynsamlegt í alla staði að létta sig.

Vil svo að lokum benda á að ég hef uppfært flickrið mitt (hlekkurinn er hér á stikunni til vinstri) með myndum sem ég tók á hringferðinni sem ég fór með mömmu og svo Gíslínu yngri líka í seinustu viku.