Um blogg, nafnleysi og nethegðun

Ég horfði á innslag í Íslandi í dag á Stöð tvö áðan um nafnlausa bloggara, ábyrgð og hegðun þeirra í sambandi við nafnlaus skrif sem höfðu birst á Moggablogginu um sóknarprestinn á Akureyri.

Í innslaginu var eitthvað imprað því hvort að það ætti að setja lög yfir nafnlausa bloggara og netverja og hvort að það væri að hefta málfrelsi eða hvort að það væri eðlileg kurteisi að koma fram undir nafni á netinu.

Persónulega þá held ég að fólk ætti að vera í fullu frelsi að skapa sér þá netpersónu og/eða nánd sem það vill svo lengi sem það brjóti ekki lög.

En geta lög náð yfir nafnleysinga? Flestar fyrirtæki sem rekar bloggþjónustur, t.d. WordPress sem ég er að nota núna, hafa ákveðnar reglur, í skilmálum WordPress segir m.a.

the Content is not obscene, libelous or defamatory (more info on what that means), hateful or racially or ethnically objectionable, and does not violate the privacy or publicity rights of any third party;

Telji maður eitthvað vera meiðyrði, þá skal hinn sami tilkynna það til vefstjóra WordPress og þeir geta gert viðeigandi ráðstafanir eins og loka viðkomandi bloggi.

Þetta sama er náttúrulega hægt á Moggablogginu sem styrinn stendur um núna. Mjög svipaða klausu má finna í skilmálum þeirra. Nú veit ég ekki hvort að það sé nýlega tilkomið. Þar er líka boðið upp á að fólk hafi samband við vefstjóra ef manni finnst einhver vera brjóta skilmálana.

En Moggabloggið er svolítið ólíkt WordPresskerfinu. Hérna er maður eyland og maður getur svo sem verið það á Moggablogginu en það er mjög auðvelt að gera sig afar sýnilegan með því að gera athugasemdir við fréttir á vefnum eða finna vinsælustu bloggin og skilja eftir athugasemdir þar. Á margan hátt líkist Moggabloggskerfið öðru bloggkerfi sem ég þekki mjög vel, Livejournal. Þar sem það er svona samfélagskerfi – þá hefur verið komið á sjálfboðaliðskerfi sem fjallar um umkvartanir fólks um innihald annarra. Þeir sem bjóða sig fram, eru sjálfir notendur þjónustunnar og eru henni kunnugir.

Kannski er það eitthvað sem hugnaðist bæði þeim sem vilja koma böndum yfir nafnleysingjana og þá sem finnast að boð og bönn gangist ekki.

Reyndar er eitt sem hefur gangnast vel gegn nafnleysingjunum sem standa í skítkasti  – hvernig sem maður skilgreinir þá. Bara látast sem maður sjái þá ekki – og kannski dunda sér við skoða Flame Warrior listann og finna rétta skilgreiningu fyrir þá.

Það er reyndar svolítið leiðinlegt hversu margir eru bara Jerk.

Auglýsingar

Nú lágu Danir í því

Ein helsta fréttin þessa dagana er af striðu sambandi Dana (og Norðmanna) við Mið-Austurlönd vegna þess að það birtist skopmynd af Múhammeð spámanni í Jótlandspóstinum.

Ég býst við því að Jótlandspósturinn hafi ekki haft neitt illt í hyggju með myndbirtingunni en hins vegar finnst mér fáfræði fjölmiðla mikil, bæði hérna heima og út í Danmörku. Miðað við hvað Mið-Austurlönd eru mikið í fréttum og það að Íslam er sú trúarhreyfing í heiminum sem vex hraðast, þá finnst mér að fréttamenn og stjórnmálamennsem taka sig alvarlega, ættu að vita að Múhammeð fyrirbað það að gerðar yrðu myndir af honum sem og myndir af Allah, m.a. til þess að forðast skurðgoðadýrkun og í því liggur líklega aðalástæða reiði múslima.
Ég viðurkenni fúslega að hérna er um að ræða árekstra á gildum. Friðhelgi trúarbragða og svo mál- og ritfrelsi. Hvað á svo að virða?

Að sumu leyti má líkja þessu við fjaðrafokið vegna Kristsímyndar sem listmaðurinn Andres Serrano gerði þar sem Kristur á krossinum hafi verið dýft í þvag listamannsins og svo líka Maríu-myndar Chris Ofili, gerðar úr m.a. fílaskít og skreytt úrklippum af kynfærum kvenna úr klámblöðum. Þessar myndir fóru vitaskuld fyrir brjóstið á mörgum en var það ekki réttur listamanna að tjá sig á þann hátt sem þeir vildu?

Eins öfugsnúið og það virðist verða, þá gengur betur nota tjáningarfrelsi að verja gerðir listamannana þar sem þeir voru vísvitandi að ögra með myndum sínum. Ég get ekki betur séð en að skopmyndagerð Jótlandspóstsins hafi ekki verið til að ögra vísvitandi heldur eins og pólítískum skopmyndum er oftast nær ætlað, að líta á málin út frá kaldhæðnu ljósi.

Kannski er spurningin hvort að hægt sé að skýla fáfræði á bak við tjáningarfrelsi.